DURUNUN AİLESİNİN MESAJI

 

 

 

Duru doğmadan önce bembeyaz masmavi gözlü bir bebeğimiz olacak diye hayal kurardık. Öyle de oldu çok şükür bin şükür. Ama hastalığından dolayı mıydı bilmiyoruz, Ilk 5 ay kapkara bir şeydi. Sonradan bembeyaz oldu ama gerçekten bembeyaz. İçindeki kötü kitle çocuğumuzun kanını sömürmüş. Hastaneye rutin olarak giderdik, ateşi çıktığında da diş çıkarıyor sandık. Çok üstelemedik ama kan değerlerine bakıldıktan sonra yavaş yavaş ne olduğunu, ne olacağını ya da doktorların neden bu kadar incelediğini anlamamaya başladık. Nasıl anlaşılabilir ki zaten? 4 Eylül 2019 da hastanede yatmaya başladık, hastalığın ne olduğunu anlamak için. O günden sonra da zaten hep hastanedeyiz. Çok zorlu bir süreç başladı sonrasında. Zor demek az kalır aslında. Çünkü görünürde çocuğunuzda bir şey yokmuş gibi oluyor. Normal çocuklar gibi gülüyor, oynuyor ama ilaçları almaya başladığında yavaş yavaş anlatmaya bile dilim varmayan hallerini görüyorsunuz. Eskiden hafta sonu evde bir şey yapmadan geçen günlere sitem ederdik, ne lüksmüş aslında... Biz yine arada evine gelip gidebilen tarafdaydık. Hastaneye bir kere girip 2 sene hiç çıkamayan anne ve çocuklar var ki.. Zaten bu 1 yılda sadece kendi çocuğumuza üzülmedik, oradaki herkes kendi çocuğun oluyor. Hepsinin derdi derdin, acısı acın. Kocaman bir yıl neler yaşanıyor o hastane odalarında anlatmaya başlasak ya da gidip görseniz normal hayatta normal yaşadığınız için utanırsınız.

7 aylık bebeğimden 1 kilo kitle çıkarıldı. 1 kilo... Zaten canı neydi ki? Ya da o onunla nasıl yaşamış, biz nasıl farketmemişiz ? Özellikle anneler kendilerini suçluyor biliyor musunuz? Acaba hamileyken ne yedim ondan mı oldu, çok stresli bir hamilelik geçirdim ondan mı oldu gibi bir sürü saçma şekilde. Ama Allah bize bunu sundu hamdolsun... Yapabileceğimiz tek şey onlar iyi olsun diye anne baba olarak neyi en iyi yapabiliriz onu bulmak. Mesela doktorlar zaten en zorları için elinden geleni yapıyor ama bazı ilaçlar büyük küçük demeden her çocuğu pişik yapabiliyor. Pişik derken öyle kremle geçen cinsinden değil. Onun için günlerce bebeğim uyurken altı açık hiç uyumadan sabahladığım zamanlar oldu hastanede. Böyle söyleyince ne var ki bunda oluyor ama hematoloji onkoloji annelerine sorun bunun ne demek olduğunu size anlatırlar. Bu pişiği iyileştirmek belki de doktorlar dışında bebeğiniz için sizin de yapabildiğiniz bir tedavi olduğunu ve sizin de onun için artı bir şey daha yaptığınızı gösteriyor aslında. Anlatamadım ama Allah'ım kimseyi evladıyla sınamasın.

Bir sene boyunca duruyu dedesi, babaannesi, anneannesi kimse görmedi. Babası bile eve geldikçe gördü aslında...

 O kadar neşe dolu hayat dolu sosyal bir çocuk ki... 7 aylıkken soyutlandı çevresinden belki ama insanlarla ( doktorlar, hemşireler , hasta yakınları yani her gittiğimiz hastanede gördüğü yüzler ) iletişimi o kadar iyi ki. Herkesle ayırt etmeden konuşmaya, iletişim kurmaya çalışır. Hep güler, ağlarken çok az görürsünüz Duru'yu. Bu süreçte bir kere markete doğru yürüttük. Her gördüğüne yol kenarından çiçek koparıp vermeye çalıştı. Bir anne için o kadar zor ki gerçekten anlatılmaz denen şeyler olur ya bu onlardan biri işte..

Çok şükür tedavide belli bir noktaya geldik ve bu ilaca Duru'nun da normal çocuklar gibi bir hayat sürdürebilmesi için çok fazla ihtiyacımız var. Belki de Duru'nun kalıcı şifası bu ilaçta. Dualarınızı eksik etmeyin... Çünkü bu hastalık kesin bitti denmiyor hiçbir zaman. Allah'tan duamız Rabbim tüm şifa bekleyenlere kalıcı şifa versin... Durumuzu da bize bağışlasın..

Amin.

 

 

 

Tedavi Süresince Destekçi Ol

Sponsor Ol

Duru ve Ailesine Mesaj Gönder

Duru'ya Mesajım Var